อายุมากแล้ว โมโหให้น้อย มีความสุขให้มาก

อายุมากแล้ว โมโหให้น้อย

มีความสุขให้มาก

ตราบใดที่เรายังมีชีวิตอยู่ ยังไงเราก็ต้องเจอ

วันที่เ ห นื่ อ ย หมด เเรง อ่ อ นล้ าได้ทุกช่วงของ

ชีวิต เพราะชีวิตคนเรา คือการเดินทาง ก้าวเดิน

ผ่านวันเวลา

ย า ก ลำ บ า กมาทั้งชีวิต ยุ่ งมาแทบตลอดชีวิต

หาเงินมาได้เท่าไหร่ ก็ต้องใช้ไป ทรัพย์สมบัติ

จำเป็นต้องมีมากแค่ไหน จึงจะรู้สึกพอ

เ งิ นทองกองเป็นภูเขา แลกกับสุขภาพที่ดีไม่ได้

สมบัติล้ำค่าบนโลกนั้นหายาก แต่สุขภาพที่ดีนั้น

หาซื้ อที่ไห นไ ม่ได้

ใช้จ่าย อดออม ตอนแ ก่กลับไ ม่มีใครมาดูแล เมื่อ

มีชีวิตอยู่ ไม่ก ล้ าใช้ สุดท้ายเ งิ นที่หามาได้ เมื่อ

เราหมดลม ก็เป็นเพียงกระดาษนั่นแหละ

ดังนั้น จงรู้จักใช้ชีวิต อย่างรอบคอบ เเล้วสุดท้าย

ความสุข อยู่ที่รู้จัก ป ล่ อ ยวาง

เมื่อหิวก็กิน เมื่อง่วงก็นอน เมื่อคิดปล่อยวาง ทั้ง

ชีวิตของเราก็จะสุขใจ

ตลอดชีวิตนี้หากคิดให้ดี ทุกอย่างเพียงสิ่ง

ชั่วคราว เมื่อเราไ ม่อยู่ มันก็ไ ม่สำคั ญแล้ว เมื่อไม่

ได้สิ่งใด ตามที่ใจหวัง จงหัดปล่อยมือ และรู้จัก

อวยพร

 

 

บางสิ่งที่ไม่ได้มาครอบครอง ให้คิดเสียว่า เรายังไม่คู่ควร..

ไ ม่จำเป็นเลยที่ต้องไปไขว่คว้า ทั้งที่รู้ว่า มันไ ม่มีทางได้มา รังแต่จะมีคนเ ก ลี ยด ..ไ ม่จำเป็นต้องดิ้นรนเกินพอดี รังแต่จะทำให้คนรำ คา ญ

“สรรพสิ่ง” เป็นสิ่งจำเป็น ในการดำรงชีวิต

“เ งิ นท อง” เป็นสิ่งจำเป็น ที่ใช้สำหรับการใช้จ่  าย

“บ้าน” เป็นสิ่งจำเป็น ที่ใช้ในการพักอาศัย

“ยานพาหนะ” เป็นสิ่งจำเป็น ในการเดินทางสู่จุด

หมาย

สิ่งต่าง ๆ ที่เราครอบครอง จะดีที่สุด หรือแค่พอมี

ก็ล้วนไ ม่สำคั ญเท่า ความสุขของคนข้างหลัง

คิดให้ทะลุ แล้วมองให้กว้างไกล เรียบง่ายนิด สับสนหน่อย เบิกบานให้ได้ แล้วอยู่อย่างมีความสุข

คน ๆ หนึ่งจะเดินได้ไกลแค่ไหน กุญแจสำคั ญ คือ

ใครจะเดินอยู่เคียงข้าง

ทางเดินของชีวิต ไปคนเดียวนั้น ไปได้ไว แต่จะ

ไปให้ไกล ต้องไปด้วยกัน..

ขอบคุณที่มา : แสนสบาย

 

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *