อ ย่ า เผลอให้โอ กาสใครเกินสองครั้ง

โอก าสมันก็เหมือนอากาศ สำคัญมากก็จริง

คนเห็นค่าเท่านั้น จึงจะเห็นว่า โอกาสนั้นสำคัญ

บางคนเขาผิดแค่ไหนก็ยังให้โอกาส

สุดท้ายเขา ก็ไม่เห็นคุณค่า

เราก็กลายเป็นของ ต าย สุดท้ายก็ให้อภัยอยู่ดี

ฉะนั้นอย่าไปโทษ เขาว่าไม่เห็นค่า

ตัวเราเองต่างหากวันนี้เห็นค่า ในตัวเองหรือยัง

คนที่เขาเห็นค่าเราจริง ๆ เขาจะไม่ยอม

ทำความผิดนั้นบ่อยไป เพราะมันทำให้คนรักไร้ซึ่งความสุข

คนที่เห็นคุณค่าเราจริง ๆ เขาต้องเห็น ความสำคัญ ในโอกาสว่า..

ความผิดนั้น จะไม่กระทำให้มันเกิดขึ้นอีก

คุยให้จบมันเจ็บแบบเด็ ดขาด ดีกว่าคุยไม่ขาดไม่จบแล้วโ คตรเ จ็บ

ไม่ต้องไปโทษเขาหรอก ให้โทษใจเราไม่เข้มแข็งพอ

หากแต่เรายังคงมีความกลัว

 

กลัวการอยู่คนเดียว

กลัวต้องเลี้ยงลูกคนเดียว

กลัวไม่มีใคร กลัวสังคมจะว่าเอา

แล้วตอนนี้ที่เรายังมีเขาอยู่

ความรู้สึกต่างกันไหม กับการอยู่เพียงคนเดียว

ล องถามใจตัวเองดู

ถ้ามีความสุข ก็อยู่ไป

แต่ถ้าไม่ไหวแล้วจริง ๆก็ จงเดินออกมา

เราเกิดมาเพียงคนเดียว เติบโตเพียงคนเดียว

ทำไมตอนนี้ จะอยู่คนเดียวไม่ได้ล่ะ คุณว่าจ ริงไหม

มันก็แค่ไม่ชินสักพัก เดี๋ยวมันก็ชิน

มีแล้วไม่ดี สู้ ไม่มีมันเลยดีกว่า

เดินออกมา เพื่อสร้างคุณค่าในตัวเองเถอะ

ดีกว่ายอมเป็นของ ต าย ที่ยังหายใจ

 

สำหรับใครที่ไร้ซึ่งร าคา

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *