พบกันเพราะ วาสนา แต่จากกันเพราะ โชคชะตา

คนเรา..

พบกัน..เพราะ วาสนา..

จากกัน..เพราะ โชคชะตา..

กลับมา..เพราะ พรหมลิขิต..

อ ย่า..

ยึดติด กับ ” ใจคน ” ซึ่งเป็นสิ่ง ไม่แน่นอน..

อย่า..

ปล่อยชีวิต.. อันมีค่า เป็นไปตาม ยถากรรม..

อย่า..

จดจำ..สิ่งเลวร้าย ในอดีต ที่ผ่านมา…

ได้มา.. ไม่ยึดติด

เสียไป.. ไม่เศร้าโศก

ทุกอย่างในโลก เป็นของ ชั่วคราว..

๑. ไม่มี ” สติ “

๒. ไม่มี ” ปัญญา “

๓. ไม่มี ” ความเพียร “

ไม่มีวันสำเร็จ…

..ทำบุญ..

กับพระทุกแห่งตน ต้องไม่ลืม.. พระที่บ้าน 

” พ่อแม่ ” เรานี่แหละ อย่ามองข้ามไป…

ชีวิต..ในสังสารวัฏ

มีแต่ ” บุญ ” กับ ” บาป ” เท่านั้น ที่บังคับเราอยู๋..

ถ้าสั่งสม บุญ.. ชีวิตก็ รุ่งเรือง..

ถ้าสั่งสม บาป.. ชีวิตก็ ร่วงโรย..

รูปสมบัติ.. ไม่นาน ก็ เหี่ยวย่น..

ทรัพย์สมบัติ.. ไม่นาน ก็ เสื่อมลาย..

บุญสมบัต.. จะคงอยู่.. ตลอดไป

” เวลา ” นั้น มีน้อย…

จงอย่าคอย ” โชคชะตา ” เพราะมัน  ” ไม่มีขา ”

จง ” ไขว่คว้า ” ด้วย ” ตัวเรา ”

เวลา ผ่านเลยไปไม่รอรี

จงรีบทำความดี ก่อนไม่มีโอกาสได้ทำ

จงมีความสุขกับสิ่งที่เรามี และจงยินดีในสิ่งที่เราเป็น

โลกมนุษย์ ไม่ได้ วุ่นวาย…

ใจเรา.. ต่างหาก ที่วุ่นว่าย…

” ความสุข ” เกิดขึ้น ทันที.. แค่วาง ” อดีต ” ลง

หยุดกังวล ” อนาคต ”

” ทุกข์ ” มีไว้ให้ ” เห็น ” ไม่มีไว้ให้ ” เป็น ”

ทุกอย่าง..มันไม่เที่ยง มีวันหมดอายุ…

” คิดดี พูดดี ทำดี มีความสุข ”

” ธัมโม สุจิณโณ สุขมาวหาติ ”

ธรรมที่ประพฤติดีแล้ว นำสุข มาให้…

 

 

 

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *